Van Gogh - het creatieve genie
Gisteren bezocht ik het Van Gogh Museum en ik was geroerd. Vincent’s werk tentoonspreidt immers de ultieme aanbidding van het alledaagse en de natuur. En dan de toewijding en vastberadenheid waarmee hij zo een ouvre heeft weten te schilderen. Realiseer je je dat deze man zijn gehele ouvre heeft opgebouwd en dit meesterschap bereikte in 10 jaar?
Dan is er de mentale kwetsbaarheid die vaak hoort bij het creatieve genie. Mensen die zo verbonden zijn met de bron, zijn vastbaar voor de pijlen van de wereld en de stormen in zichzelf. Zij zien inspiratie, kleuren en verbanden, waar anderen de ratio en herhaling laten regeren. Zijn zijn ook vatbaarder voor zelfkritiek, emotionele kwetsbaarheid en existentieel lijden. In een wereld die te bruut binnenkomt. Hij is wellicht de subtiel waarnemende mens die vandaag de dag met wellicht ADHD, autisme, hoogsensitiviteit en begaafdheid wordt beplakt.
Op zijn 27e begon hij ‘pas’ met schilderen (zijn Saturn return in de astrologie) en op zijn 37e stierf hij door eind te maken aan zijn leven. In die tijd heeft hij 900-950 schilderijen gemaakt, waarvan de meest geniale in zijn laatste jaren, toen hij zich “als een gebroken kruik” voelde. In zijn laatste 70 dagen maakte hij 75 werken las ik op een museumwand. Manie of magie? Hoe dan ook, deze roeping gaf hem houvast in de psychiatrische instelling. Zelfs door de tralies (op dagen dat hij niet naar buiten kon) wist hij nog sfeer en composities naar zijn doek te brengen.
Een hogere beweegreden – liefde, geloof, een persoon, de mystieke bron via welk de kunstzinnige expressie tot ons komt - houdt je er bij. Deze brengt de houvast en morele grip om door het onmogelijke heen te bewegen. Dat zien we ook in de biografien van holocaust overlevers. Maar het was nu niet genoeg, want na het afgesneden oor, schoot hij zichzelf in de borst in 1890.
En ik vraag mezelf af.. had hij dit ook gedaan als hij niet 2 maanden met Gauguin had samen gewoond en die avond ruzie had gehad? Had hij het ook gedaan als hij zich niet zo alleen en verlaten had gevoeld? Buiten de kunstzinnige contacten, was voor Vincent zijn broer Theo zijn eigenlijke steun en toeverlaat. Wat voor een geestelijke zorg werd hem nou écht geboden in dat kamertje in het gesticht waar hij zijn “ Starry Night” schilderde?
Hoeveel kleuren en genialiteit had hij nog kunnen verspreiden? Als hij zich gesteund had gevoeld. En dat is precies waarom ik mijn werk doe. Juist voor alle unieke zielen, de gevoeligen, degene die zich anders voelen, die de dingen zien die aan een ander voorbijgaan. Zodat je je talent, heelheid en keuzes voelt, in plaats van ‘broken’.
Donkerte en licht kunnen strak langs elkaar heen schieren in een mensen leven. En de juiste begeleiding of die ene menselijke handreiking maakt het verschil.
Ja, dus nu? Ik ben net gestopt bij de huisartsenpraktijk, maar ik ga door in mijn eigen praktijk Inner Ground en eind maart open ik de deuren In Amsterdam-Noord. #therapie #counseling #coaching